Samen spelen, daar word je blij van!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

KUZCO

Mijn hond Kuzco is gek op sneeuw, zo heb ik de afgelopen winterperiode gemerkt. Hij rent en rolt door de sneeuw en is met geen stok meer naar binnen te krijgen. Toen er dus afgelopen zondagmorgen een dik pak was gevallen, besloot ik een lekker lange wandeling te maken en zijn balletje mee te nemen. Dat is voor hem dan wel het toppunt van genot; én sneeuw én samen met het baasje met de bal spelen. Dat gaat dan als volgt: ik gooi de bal weg en hij rent erachteraan, brengt hem keurig terug en laat hem voor mijn voeten in de sneeuw vallen. Braaf! “Nog een keer”, denk ik, en reik naar de bal. Maar net voordat ik hem te pakken heb, grist hij hem weg en rent gauw weg, om een stukje verder om te draaien en me al kwispelend aan te kijken, met z’n kont in de lucht (spelboog). Alsof hij wil zeggen: “Pak me dan, als je kan!”. Natuurlijk doe ik hem dat plezier en ren achter hem aan. En natuurlijk krijg ik hem telkens nét niet te pakken. Dan draai ik de rollen om en ren zelf bij hem weg. Hij begrijpt het onmiddellijk, komt me achterna en laat de bal weer voor me in de sneeuw vallen. Want zo gaat dat bij spelen, we veranderen steeds van rol. Vergelijk het maar met tikkertje spelen. Maar als ik moe ben van al dat rennen door de sneeuw, zeg ik “los!” en dan moet hij de bal loslaten voor mijn voeten, en dan bedoel ik ook echt loslaten. Dit keer mag hij hem

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

niet meer pakken als ik hem wil pakken (wat dan natuurlijk wel een beetje moeilijk voor hem is). Maar regels zijn regels, dus ik hou vol. En hij kan het! Als beloning gooi ik natuurlijk de bal weer voor hem weg.
En zo gaat dat een tijdje door. We begrijpen elkaar prima. Ik kan aan zijn hele houding zien dat hij het een leuk spelletje vindt. Als ik hem achterna wil rennen, maak ik ook een ‘spelboog’, buig me voorover en steek m’n achterste in de lucht. Zo weet hij dat het een spelletje is. Bij het commando ‘los’, plant ik mijn voeten stevig in de sneeuw, sta rechtop en wijs voor me op de grond. Het is hem duidelijk dat hij dan echt de bal los moet laten. Als ik het genoeg vind en weer verder wil wandelen, zeg ik ‘klaar’, draai me om en loop weg. Hij pakt zijn bal en loopt keurig met me mee.

Als we thuiskomen, zijn we allebei moe en tevreden. Ik neem een bakkie koffie en mijn hond draait een paar keer rond op zijn kussen, ploft neer en gaat een tukkie doen.
Dat samen spelen, daar komt dus nog heel wat bij kijken. Zonder goede communicatie lukt het niet. Je moet wel begrijpen wat de ander wil. En je moet zelf ook goed duidelijk maken wat jij wil. Je moet duidelijke afspraken maken, anders komt er vaak ruzie van. Bij spelen horen nu eenmaal ook regels. En daar moet iedereen zich aan houden! Het is geven en nemen, en af en toe de rollen omwisselen. Je moet je dus ook kunnen aanpassen en bereid zijn te doen wat die ander wil en niet alleen maar te doen wat jij wil.
Samen spelen is voor kinderen dus heel goed. Ze leren er een hoop van. Maar sommige kinderen vinden dat wel moeilijk. Ze begrijpen de ander bijvoorbeeld niet goed, vinden het moeilijk de regels te volgen, kunnen niet goed duidelijk maken wat ze willen, of raken gefrustreerd als het spelletje niet gaat zoals zij willen. In zo’n geval kun je een hoop leren van het spelen met een hond. Veel honden vinden het erg leuk om met mensen te spelen. Kuzco in ieder geval. Hij speelt graag met mij, maar hij vindt het nog leuker om met kinderen te spelen!

Dit bericht is geplaatst in dierondersteunde pedagogiek met de tags . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *