In memoriam

Scottie

Scottie

Scottie

Onze hond Scottie, een west highland white terriër, is in februari 2014 op 10-jarige leeftijd overleden. Hij had longfibrose. Hij ligt begraven in de tuin op een mooi plekje. Op zijn graf groeit nu een appelboompje.
Scottie was zeker geen allemansvriend of een uitgesproken knuffelhond. Een kind dat op hem afstormde, om vervolgens over hem heen te buigen en over zijn kop te aaien, werd zeker, op gepaste wijze, terechtgewezen. Op de juiste manier toenadering zoeken tot een hond, dat kon hij je wel leren. En dan mocht je hem ook best wel aaien, maar het liefst deed hij toch spelletjes met de kinderen; Samen van een heuveltje afrennen, over boomstammen springen en eroverheen lopen, door hoepeltjes springen en door tunneltjes lopen, een brain train spelletje doen, waarbij snoepjes gezocht moesten worden. Om dat voor elkaar te krijgen, moet je wel duidelijke (lichaams-)taal spreken, je focussen en concentreren. Je moet soms meerdere commando’s achter elkaar geven en timing is erg belangrijk. Dat vereist toch al wat complexer denkwerk en coördinatie.
Overigens kon hij ook goed troosten en stemmingen aanvoelen, ging naast iemand zitten als hij/zij verdrietig was. Voor wie bang was of angstig, was hij een grote steun en toeverlaat.
Hij wordt gemist door iedereen, groot en klein, maar we hebben goede herinneringen aan hem.

 

Speedy en Sammie

Speedie en Sammie

Speedie en Sammie

Speedy, de linker cavia op de foto, is een borstelcavia, zwart met een beetje bruin. Ze deed haar naam eer aan, want ze was heel snel en beweeglijk. Ze was de meest schichtige van het clubje van vier, heeft altijd even tijd nodig voordat ze het aandurft dichtbij te komen. Maar als ze

eenmaal op schoot zat, liet ze zich graag aaien.
Sammie was de enige man (nou ja, niet helemaal meer…) in het gezelschap. Hij was de koning te rijk met 3 vrouwen!. Het is een gladhaar cavia met 3 kleuren. Hij was supertam en als hij op schoot zat en geaaid werd, ging hij er eens lekker voor liggen. Soms deed hij tevreden zijn oogjes dicht en ging lekker slapen. Als dat niet ontspannen genieten is…. Sammie moest regelmatig naar de tandarts om zijn tanden bij te laten slijpen, want die sleten niet vanzelf af.

 

Croky en Milka

Croky en Milka

Croky en Milka

Croky (de linker cavia op de foto) is een echte pluizenbol. Het is een lunkarya cavia, wit, beige en een beetje zwart. Ze was heel lief en ook zij zat graag op schoot.
Milka is een zwitserse teddy, grijs en wit. Zij was de ‘moeder overste’, de dikste van het hele stel. Ze maakte zich niet druk, hield van slapen en was het minst actief. Op schoot liggen en geaaid worden was dan ook echt haar ding. Zij hield er van onder de kin gekriebeld te worden. Milka heeft, waarschijnlijk na een val van het trappetje, waarbij ze haar voorpoot brak, nog een jaar lang op 3 pootjes rondgelopen.

 

Snoopy

Snoopy

Snoopy

Snoopy is de parkiet, die na het overlijden van mijn schoonmoeder bij ons kwam wonen. Hij was toen al op leeftijd en had zijn levenspartner al verloren. Zijn laatste jaren heeft hij bij ons doorgebracht. Ondanks het gebrek aan een soortgenoot, was hij niet eenzaam, want hier is altijd genoeg leven in de brouwerij. Hij kreeg voldoende aandacht en zorg van de kinderen. Hij leefde er helemaal van op. Op (waarschijnlijk) 15-jarige leeftijd is hij, van ouderdom, gestorven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *